Turkse instrumenten

Er zijn heel veel verschillende soorten Turkse instrumenten.
De Turkse instrumenten kunnen in vier groepen worden ingedeeld;

Snaarinstrumenten.
De snaarinstrumenten kunnen nog in 2 verschillende groepen worden ingedeeld; de instrumenten die je met een plectrum speelt, en de instrumenten die je met je vingers speelt.
2 voorbeelden hiervan zijn;
Baglama en Tar
Booginstrumenten:
2 voorbeelden hiervan zijn;
Kabak Kemane
Karadeniz Kemençesi
Blaasinstrumenten:
Enkele voorbeelden hiervan zijn;
Zurna ,Kava , Çigirtma ,Mey ,Tulum ,Sipsi en Çifte
Percussie Instrumenten:
Enkele voorbeelden hiervan zijn;
Davul, Nagara,Tef en Kasik

Baglama:
De Baglama is het meest gebruikte snaarinstrument in Turkije. Het instrument heeft verschillende namen, het ligt er aan uit welk gebied het instrument komt, en hoe groot het is. enkele bekende voorbeelden van de verschillende namen die de Baglama heeft zijn; Divan Sazi, Bozuk, Çögür, Kopuz Irizva, Cura, Tambura, etc.
De cura is de kleinste soort van de Baglama. Met de Cura kun je de hoogste tonen spelen. Met de Tambura kun je een octaaf lager spelen dan met de Cura.
De Baglama met het laagste geluid is de divan sazi. als je dit instrument vergelijkt met de tambura, dan speelt het weer een octaaf lager.
De Baglama bestaat uit drie delen die als volgt worden genoemd; Tekne, Gögüs en Sap.
De Takne wordt meestal gemaakt van moerbeiboom bomen of van het hout van de beuk of de spar.
De Gögüs wordt meestal gemaakt van het hout van sparren. Met de burgu (schroef) wordt de sap aan de Tekne vast gemaakt. Hiertussenin worden de snaren gespannen.
Meestal wordt de Baglama gespeeld met een plectrum maar in sommige dorpen wordt het gewoon met de vingers gespeeld.

Tar:
De Tar is een Turks volksinstrument dat gespeeld wordt met een plectrum. Dit Instrument wordt het meeste gebruikt in En rondom Kars. Het instrument wordt ook veel in azebedzijan, Iran, Oezbekistan en Georgië gebruikt.
De Tar bestaat uit twee "kommen "van verschillende groten. De Tar wordt meestal gemaakt van het hout van de moebeiboom.
Op de Tar zijn 2 belangrijke groepen akkoorden. de eerste groep wordt gebruikt als je een liedje speelt dat uit drie groepen van 2 akkoorden bestaat. de andere groep wordt kök genoemd, en wordt gebruikt om de toon te verbeteren.

Kebak Kemane:
De Kebak Kemane is een Turks volksinstrument dat er een beetje gebogen uit ziet. De klank van het instrument varieert, het ligt er aan uit welk gebied het instrument komt. Dit bepaalt ook de vorm van het instrument. Enkele voorbeeldan van instrumenten die in een gebied worden gebruikt;
Kabak, Kemane, Iklig, Rabab, Hegit in de provincie Hatay, de rubaba in Zuidoost Turkije, de Kemança in Azerbeijan.
de Kebak Kemane wordt meestal gemaakt van een pompoen, maar ook van hout. de boog is van paardenhaar gemaakt.
de Kebak Kemane is een instrument zonder toon hoogten en maakt het meeste chromatische geluiden. Het is geschikt om lang te spelen, en kan worden gebruikt in een staccato of een pizzicato tempo.

Karadeniz Kemençesi:
De Karadeniz Kemençesi is een Turks volksinstrument dat er een beetje gebogen uit ziet. Het Instrument wordt het meeste in het gebied rond de Zwarte zee gebruikt.
Het instrument wordt van moerbeiboom, pruim en jeneverbessenhout gemaakt.
Het is een drie-koord instrument. Het instrument kent geen verschillende toon hoogten, maar het is wel mogelijk om chromatische geluiden te maken. Het wordt meestal gespeeld door twee koorden tegelijk in te drukken om parallelle kwartnoten te krijgen. Het instrument wordt door een speciale techniek gespeelt, waarin veel verschillende polsbewegingen voor komen.

Zurna:
De Zurna is een Turks blaasinstrument. Het produceert een sterk geluid, en wordt dan meestal ook buiten gebruikt. De Zuna wordt meestal bij speciale gelegenheden gebruikt, zoals; huwelijken, als jongens in dienst gaan bij het leger, bij sport, bij volksdansen, in theaters en bij ceremonies. Dit instrument wordt meestal begeleid met een trommel.
Met de Zuna kun je bijna 2 octaven spelen, en was dan ook het eerste melodische instrument in de Ottomaanse tijd.

Kaval:
De Kaval is een Turks blaasinstrument. Het is het meest bekend als het instrument van schapen hoeders. een andere naam voor de Kaval is Guval. Hoe het instrument wordt genoemd, is weer afhankelijk van uit welk gebied het komt. Doordat veel mesnsen er van overtuigd zijn dat een schapen hoeder zijn hele kudde leid met dit instrument, is het zeer geliefd bij de bevolking. Het instrument wordt ook vaak in volksmuziek gebruikt. de Kaval is in 2 soorten; Dilli Kaval en Dilsiz Kaval. Het wordt meestal van het hout van een pruimboom gemaakt.

Çigirtma:
De Çigirtma is een Turks blaasinstrument. de Çigirtma wordt gemaakt van het vleugelbeen van een adelaar. Het wordt meestal door de herders gebruikt, maar tegenwoordig kom je het zelden nog ergens tegen.

Mey :
de Mey is een Turks blaasinstrument. Het bestaat uit drie delen; Ana Gövde (hoofddeel), Kamis (rietje) en Kiskaç (klem)
De Mey wordt van het hout van de pruimokkernoot gemaakt en ook van de beuk. Met de Mey kun je ongeveer een octaaf spelen. Er zijn drie soorten van de Mey; Cura Mey, Orta Mey en Ana Mey. In azarbeijan wordt de Mey ook wel Balaban genoemd.

Tulum:
de Tulum is een Turks blaasinstrument. Het bestaat uit drie delen; Deri Kismi (van leer), nav en Agizlik (mondstuk). In de Nav word de melodie gespeeld en bestaat ook uit 2 delen; Analik and Dillik.
de Tulum wordt gebruikt in Trabzon, Rize, Erzurum, Kars, Noordelijke en Oostelijke Anatolische gebieden en bij het gebied van Thrace. de Tulum wordt in Thrace Gayda genoemd.
Over het algemeen wordt de Tulum van lamshuid gemaakt.

Sipsi :
De Sipsi is een blaasinstrument. Het wordt gemaakt van been, hout of riet. Het instrument wordt het meeste gebruikt in het gebied van de Egeïsche zee.

Çifte :
De Çifte is een Turks blaasinstrument. Het wordt gemaakt door twee pijpen van riet naast elkaar te leggen. Er zijn twee verschillende types; Demli Çifte en Demsiz Çifte. de çifte wordt ook wel Argun, Argul, Kargin of Zambir genoemd, dit is afhankelijk van het gebied waar het vandaan komt.

Davul:
Davul (trommel) is het oudste bekende percussieinstrument. Het kan in verschillende grootte voorkomen. Het wordt meestal gebruikt bij huwelijken, volksdansen of andere ceremonies. Het bestaat uit een ronde houten kader en een hoepel die met huid wordt behandeld. Het wodt gespeeld als hij hangt, of als hij aan een schouder hangt. De huid aan de ene kant van de trommel is dik, aan de andere kant juist weer dun. De dikke huidkant wordt geraakt met een tokmak en de dunne gevilde met een lichte houten stok.

Nagara:
Nagara (Koltuk Davulu) is een Turks volkstrommel of percussieinstrument. Het wordt geplaatst onder het wapen en met de handen geslagen. Het wordt vaak vergeleken met de regelmatige trommels maar zijn diameter is kleiner.

Tef :
Tef (tambourine) is een Turks percussieinstrument. Het bestaat uit een metaal of een houten hoepel waarover een huid wordt uitgerekt. Er zijn twee types van tambourines, met of zonder de klankbekkens.

Kasik:
Kasik (lepel) is een Turks percussieinstrument. De instrumenten die van boxwood worden gemaakt worden in het bijzonder goedgekeurd.